Το Συρράκο, δεν είναι απλά ένας προορισμός, αλλά και μια επιστροφή στο χρόνο, μια χρονοκάψουλα. Χτισμένο στις πλαγιές του όρους Λάκμος, αυτό το αριστούργημα από πέτρα αποτελεί μαρτυρία της ανθεκτικότητας, της ιστορίας και της βαθιάς σύνδεσης της Ηπείρου με το τοπίο. Σε αντίθεση με τις πολυσύχναστες νησιωτικές αποδράσεις, το Συρράκο προσφέρει ένα διαφορετικό είδος ελληνικής εμπειρίας – μια εμπειρία γαλήνης, ανακάλυψης και βαθιάς αίσθησης του τόπου.
Πώς να φτάσετε;
- Από Αθήνα: μέσω Ολυμπίας και στη συνέχεια μέσω Ιόνιας Οδού.
- Από Θεσσαλονίκη: μέσω Εγνατίας Οδού.
Πότε να πάτε;
Οι Καλαρρύτες και γενικότερα τα Τζουμέρκα αποτελούν έναν προορισμό που αξίζει να επισκεφθείς όλες τις εποχές του χρόνου
Ημέρα 1η
Το ταξίδι μας προς το Συρράκο ξεκίνησε τον Αύγουστο, νωρίς το πρωί προκειμένου να φτάσουμε όσο το δυνατόν νωρίτερα στο χωριό. Η διαδρομή προς το Συρράκο είναι ίσως και ο πρόλογος της μαγείας του. Ο δρόμος ελίσσεται μέσα από πυκνά δάση και εντυπωσιακά φαράγγια, με κάθε στροφή να αποκαλύπτει μια πιο εντυπωσιακή θέα από την προηγούμενη. Κατά την άφιξή μας, το πρώτο πράγμα που παρατηρήσαμε είναι η βαθιά ηρεμία.
Τα αυτοκίνητα απαγορεύονται μέσα στο ίδιο το χωριό, οπότε σταθμεύσαμε στην είσοδο και κατευθυνθήκαμε στο ξενοδοχείο μας.
Αφού τακτοποιηθηκαμε ξεκινήσαμε την εξερεύνησή μας με τα πόδια. Αυτή η άμεση αποσύνδεση από την βουή των αυτοκινήτων της πόλης και η ανακάλυψη του τοπίου πεζή είναι ένα βασικό μέρος της εμπειρίας στο Συρράκο.
Το χωριό ξεκίνησε να αναδιπλώνεται μπροστά μας σαν ένας ζωντανός καμβάς από πέτρα. Χτισμένα αμφιθεατρικά, τα σπίτια υψώνονται το ένα πάνω από το άλλο, με τις γκρίζες πέτρινες στέγες τους να δένουν αρμονικά με τον βράχο του βουνού. Τα καλντερίμια, γυαλισμένα από αιώνες πατημασιών, περιπλανώνται με έναν τρόπο που φαίνεται ταυτόχρονα οργανικός και σκόπιμος, προσκαλώντας σας να χαθείτε.
Περπατήστε το πρωί. Θαυμάσαμε την εξαιρετική δεξιοτεχνία των πετράδων, τις περίτεχνες λεπτομέρειες στις βρύσες και τον τρόπο που τα σπίτια μοιάζουν να φυτρώνουν από τη γη, κάνοντάς μας να νιώσουμε μια νοσταλγία για ένα παρελθόν το οποίο δεν γνωρίσαμε ποτέ.
Πεινασμένοι από το ταξίδι μας, κατευθυνθήκαμε αμέσως σχεδόν προς την πλατεία του χωριού για παραδοσιακό μεσημεριανό. Η περιοχή των Τζουμέρκων φημίζεται για τη χορταστική, ρουστίκ κουζίνα της, και το Συρράκο δεν αποτελεί εξαίρεση.
Πρώτη στάση για φαγητό η ταβέρνα “Η Γκούρα”. Ξεκινήσαμε με τοπικά τυριά, όπως γαλοτύρι, ένα κρεμώδες, πικάντικο τυρί που είναι σπεσιαλιτέ της περιοχής. Ωστόσο, οι αληθινοί πρωταγωνιστές του ηπειρώτικου τραπεζιού είναι οι πίτες. Ξεχάστε ό,τι γνωρίζετε για τις ελληνικές πίτες – εδώ είναι μια μορφή τέχνης. Δοκιμάσαμε την κασιόπιτα ή την μπλατσάρα, πίτες φτιαγμένες με άγρια χόρτα και καλαμποκάλευρο, ψημένες στην τελειότητα.
Για κυρίως πιάτο, επιλέξαμε ένα αργοψημένο αρνί ή κατσίκι, συχνά παρασκευασμένο με άγρια βότανα και συνοδευόμενο από πατάτες. Τα μαγειρευτά τους με παραδοσιακές χυλοπίτες και μπόλικο τυράκι ήταν εξίσου απολαυστικά! Οι γεύσεις είναι απλές, αγνές και βαθιά χορταστικές. Συνδυασμένα όλα με ένα ποτήρι τοπικό τσίπουρο και καταλαβαίνεις αμέσως γιατί η Ήπειρος είναι ένας παράδεισος για τους λάτρεις του φαγητού.
Αφού επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μας και ξεκουραστήκαμε, το απόγευμα ξεκινήσαμε να ανακαλύψουμε την ιστορία του χωριού. Το Συρράκο δεν είναι απλά ένα όμορφο χωριό. Είναι ένα λίκνο ιστορίας και πολιτισμού. Στο Συρράκο δεσπόζουν οι προτομές δύο από τους πιο διάσημους γιους του: του Ιωάννη Κωλέττη, του πρώτου συνταγματικού πρωθυπουργού της Ελλάδας, και του ποιητή Κώστα Κρυστάλλη.
Επισκεφθήκαμε το Λαογραφικό Μουσείο, που στεγάζεται στην πρώην κατοικία του Κώστα Κρυστάλλη. Αυτό το μικρό αλλά σημαντικό μουσείο προσφέρει ένα παράθυρο στην καθημερινή ζωή των κατοίκων του Συρράκου, παρουσιάζοντας παραδοσιακές φορεσιές, οικιακά σκεύη και εργαλεία που αφηγούνται την ιστορία μιας αυτάρκους και ανθεκτικής κοινότητας. Εκεί μάθαμε για τη χρυσή εποχή του χωριού τον 18ο αιώνα, όταν το εμπόριο μαλλιού και υφασμάτων γνώρισε μεγάλη άνθηση, με τους εμπόρους να ταξιδεύουν μέχρι την Ευρώπη για να πουλήσουν τις διάσημες κάπες τους.
Μετά από ένα ελαφρύ γεύμα, επιστροφή στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.
Ημέρα 2η
Την δεύτερη ημέρα, μετά από ένα καλό πρωινό, ξεκινήσαμε τη μέρα μας δυναμικά με μια πεζοπορία. Το μονοπάτι που συνδέει το Συρράκο με το αδελφό του χωριό, τους Καλαρρύτες, είναι ένα από τα πιο διάσημα στην Ελλάδα, και όχι άδικα.
Αυτά τα δύο χωριά, αν και γεωγραφικά κοντινά, χωρίζονται από το εντυπωσιακό φαράγγι του ποταμού Χρούσια. Η πεζοπορία είναι μια κατάβαση στην καρδιά του φαραγγιού, ένα σουρεαλιστικό τοπίο από πανύψηλους βράχους, πλούσια βλάστηση και τον συνεχή ήχο του ορμητικού νερού.
Το μονοπάτι είναι καλά συντηρημένο, αλλά σε ορισμένα σημεία μπορεί να είναι απότομο. Πρόκειται για μια μέτριας δυσκολίας πεζοπορία, που διαρκεί περίπου 1,5-2 ώρες με μία κατεύθυνση, και είναι μια απόλυτη πανδαισία για τις αισθήσεις. Καθώς κατεβαίνετε, ο κόσμος συρρικνώνεται στην κλίμακα του φαραγγιού. Θα διασχίσετε τον ποταμό μέσω μιας όμορφης παλιάς μεταλλικής γέφυρας πριν ξεκινήσετε την ανάβαση προς τους Καλαρρύτες.
Αφού απολαύσαμε την πεζοπορία στο μονοπάτι επιστρέψαμε στο Συρράκο για μεσημεριανό. Αυτή τη φορά επιλέξαμε το εστιατόριο “μη με λησμονεί”, καθίσαμε στο μπαλκονάκι του μαγαζιού με θέα την πλατεία και δοκιμάσαμε κοκκινιστό με χυλοπίτες, αρνάκι στη γάστρα και κοντοσούβλι χοιρινό.
Φεύγοντας από το Συρράκο, πήραμε μαζί μας όχι μόνο φωτογραφίες, αλλά και μια αίσθηση βαθιάς ηρεμίας και μια σύνδεση με έναν τόπο που έχει κρατήσει με περηφάνια την κληρονομιά του.
Γιατί να επισκεφθείς τα Τζουμέρκα και το Συρράκο
Το ταξίδι και η διαμονή στο Συρράκο, είναι μια υπενθύμιση ότι το αληθινό ταξίδι δεν είναι πάντα τα ίδια τα αξιοθέατα, είναι πολλές φορές και το να βρούμε έναν ρυθμό με τον κόσμο γύρω μας και να ανακαλύψουμε τις ιστορίες που είναι χαραγμένες στην πέτρα και στην ψυχή του τόπου και των ανθρώπων του.
